امروزه، خیلیها به این نتیجه رسیدن که سلامت روان باید به اندازه سلامت جسم مهم باشه. به همین دلیل هم، مراجعه به رواندرمانگر بیشتر از گذشته رواج پیدا کرده. اما هنوز هم خیلیها این تصور رو دارن که باید فقط چند جلسه تراپی برن و بعد همه مشکلاتشون حل بشه. در واقعیت، رواندرمانی خیلی بیشتر از یک راهحل سریع است؛ این یک فرآیند مداوم، تدریجی و حتی نوعی سبک زندگی است که میتواند به فرد کمک کند تا به رشد و تحول درونی دست پیدا کند.
اگر به تراپی نگاه کنیم، میتونیم بگیم که مثل ورزش یا رژیم غذایی سالم است. رواندرمانی نباید فقط به عنوان راهی برای درمان بحرانها یا مشکلات موقت دیده بشه. بلکه، این یک ابزار برای رشد و توسعه مداوم در زندگی است.
خیلیها تصور میکنن که وقتی به درمانگر مراجعه میکنن، باید درمانگر همه چیز رو سریع حل کنه؛ ولی اینطور نیست. رواندرمانی بیشتر شبیه به یک سفره که هر مرحلهش به فرد کمک میکنه تا به خودِ بهتری تبدیل بشه.
چرا درمانگران باید این را به مراجعان آموزش دهند؟
درمانگر باید از همون ابتدا به مراجع بگه که تراپی یک فرایند طولانیمدت و پویاست. نباید انتظار داشته باشه که با یکی دو جلسه همه چیز حل بشه. اینطوری، مراجع میفهمد که برای تغییر و رشد نیاز به زمان و پیوستگی داره.
جلسات درمان میتونن ادامه پیدا کنن
در رواندرمانی هیچ چیزی به اسم «پایان قطعی» وجود نداره. شاید در مراحل اول به مشکلات فوری پرداخته بشه، اما با گذشت زمان، تراپی میتونه برای مراجع به یک فرصت برای رشد فردی و خودشناسی تبدیل بشه.
وعدهی درمان سریع؟ نه!
یک درمانگر خوب باید از همون ابتدا به مراجع بگه که هدفش «حل معجزهآسا» نیست. هیچ درمان سریعی وجود نداره که بتونه مشکلات ذهنی و عاطفی رو یکشبه حل کنه. درمان یک فرآیند تدریجی هست که گاهی زمان میبره، اما به نتیجهاش میارزه.
در نهایت، رواندرمانی باید به یک عادت مثل ورزش یا خواب خوب تبدیل بشه. یعنی، هرچند که ممکنه در ابتدا بهعنوان درمان یه مشکل خاص وارد تراپی بشیم، اما در نهایت تراپی میتونه به بخشی از روتین سالم زندگی تبدیل بشه که در هر دوره از زندگی به رشد و تغییرات مثبت کمک کنه.